Ik ken Daan al van kleins af aan. Vanaf het eerste moment voelde ik dat hij geen doorsnee kind was – zijn energie was anders, zachter, wijzer, en tegelijkertijd kwetsbaar. Hij had regelmatig een healing nodig om hier, op aarde, goed te kunnen blijven functioneren. Voor hem was deze wereld vaak te hard, te luid, te vol. Hij herinnerde zich simpelweg teveel… alsof de sluier tussen hier en daar bij hem flinterdun was gebleven.
Hij was pas vijf jaar oud toen hij op een dag tegen zijn moeder zei:
“Kan ik ook alleen maar praten met Diana?”
Een opmerking die voor een kind misschien onschuldig klinkt, maar voor hem was het een roep om rust, om begrip, om een plek waar zijn vragen over het leven welkom waren.
Na overleg met zijn moeder begonnen we voortaan samen thee te drinken – twee gelijken aan tafel, al was hij nog maar een kleuter. Hij stelde vragen waar volwassenen soms hun hoofd over breken. Over waar we vandaan komen, waarom mensen verdriet hebben, waarom hij dingen voelde die anderen niet leken op te merken. Hij stond zo open voor alles, maar juist dat maakte hem kwetsbaar.
En terwijl we praatten, behandelde ik hem vaak op afstand, zonder dat hij het doorhad. Hij had die zachte ondersteuning nodig, dat beetje extra licht, zodat hij niet zou verdrinken in de drukte en zwaarte van de wereld.
Vandaag zag ik hem weer terug, na lange tijd. Geen klein jongetje meer, maar een volwassen man. Een man die zijn plek op aarde heeft gevonden, die begrijpt hoe hij zijn gevoeligheid als kracht mag gebruiken in plaats van last. Hij straalde rust uit, wijsheid zelfs, alsof hij eindelijk in zijn eigen huid was geland.
En terwijl hij tegenover mij zat, dacht ik aan dat kleine jongetje met zijn te grote wijsheid en zijn te open hart. Hoe bijzonder het is om te zien hoe zo’n ziel kan groeien, ondanks alles. Hoe mooi het is dat hij is gebleven, dat hij zijn weg heeft gevonden, precies zoals het ooit bedoeld was.
Reactie plaatsen
Reacties