Deze keer heb ik een afspraak in Roosendaal. Een bezorgde moeder had me gebeld: haar dochter zag regelmatig een gedaante in haar slaapkamer. Niet zomaar een schim die je wegwuift als verbeelding, maar een aanwezigheid die ze duidelijk voelde. Volgens haar leek deze gedaante haar tegen te houden zodra ze haar slaapkamer wilde betreden. Het meisje durfde haast niet meer te slapen.
De moeder zelf voelde zich ook niet op haar gemak in het huis waar ze net waren komen wonen. Ze kon het niet precies benoemen, maar het hing als een sluier over haar heen, iets wat je niet ziet maar wel diep vanbinnen voelt. In haar stem klonk zowel angst als hoop.
Wanneer ik het huis binnenstap, voel ik het meteen: de energie in de woning is niet in balans. Vooral de slaapkamer van de dochter en de achterzijde van de benedenverdieping – de keuken, direct onder haar kamer – voelen zwaar, alsof er een diepe donkerte hangt die zich vastklampt aan die specifieke plekken. Niet dreigend, maar wel verstorend. Een energie die zich op een bepaalde manier heeft genesteld, zonder dat er iemand of iets concreet verschijnt.
Soms laten entiteiten zich zien, soms alleen voelen, en soms slechts als een sfeer die nergens bij past. Dit keer liet niemand zich aan mij tonen. Alleen die zwaarte, dat dikke, drukkende gevoel in de lucht, alsof je in een kamer stapt waar al jaren niet gelucht is – maar dan energetisch.
Ik begin het huis te reinigen. Tijdens zo’n ritueel verandert er altijd iets in de atmosfeer: soms langzaam, soms abrupt. In dit huis ging het verrassend snel. Toen ik klaar was en weer de woonkamer binnenkwam, keek de moeder me met grote ogen aan.
“Het is… lichter,” zei ze verbaasd.
Ze had gelijk. Het voelde alsof iemand alle gordijnen had opengeschoven, terwijl er feitelijk niets aan het huis veranderd was.
Samen met de dochter ging ik naar haar slaapkamer. Waar zij eerder letterlijk weerstand voelde bij het binnenlopen van de kamer, stapte ze nu zonder terugdeinzen over de drempel. Ze keek even om zich heen, alsof ze controleerde of die onzichtbare grens er nog was.
Maar die was verdwenen. Haar lichaam sprak boekdelen: schouders die ontspanden, adem die zakte, angst die oploste.
Het probleem bleek, gelukkig voor dit gezin, relatief eenvoudig op te lossen. Niet elke situatie is dat, maar soms heeft een plek simpelweg een energetische reset nodig.
Hoe het precies kan dat paranormale activiteit zich op zo’n klein deel van een huis concentreert, blijft ook voor mij een mysterie. Ieder medium, iedere spiritueel werker heeft daar zijn eigen theorie over, maar geen daarvan is volledig sluitend. En eerlijk? Dat hoeft ook niet.
Wat wél telt, is dat wanneer het gezin en ik onafhankelijk van elkaar hetzelfde ervaren, het onze waarheid wordt. Een gedeelde waarneming, vanuit verschillende perspectieven, die samenvalt.
En wanneer een ritueel die zware energie daadwerkelijk doet verdwijnen… dan rest er voor mij maar één conclusie.
Voor de zoveelste keer: Ja, er is echt meer tussen hemel en aarde.
Reactie plaatsen
Reacties