Deze keer reisde ik af naar Breda, na een telefoontje van een bezorgde vader. Hij wist niet goed wat te doen; eigenlijk geloofde hij niet in spoken, maar had inmiddels alle andere opties uitgeput. Tijdens ons telefoongesprek kreeg hij vertrouwen in mijn kwaliteiten en besloot hij me uit te nodigen.
Het gezin woont al geruime tijd in dit huis. Sinds hun intrek kampte zijn vrouw met gezondheidsproblemen. Toen hun eerste zoontje geboren werd, verbeterde het enigszins, maar er waren altijd kleine problemen met het kindje. Bij de geboorte van hun tweede zoontje leek de klachten van de oudste naar de jongste over te gaan.
Bij binnenkomst voelde ik meteen een vervelende tocht in de hal. De man vertelde dat ze al van alles hadden geprobeerd: het huis beter isoleren, nieuwe kozijnen met dubbel glas, maar het bleef koud. Ik begon boven, maar omdat het gezin beneden aanwezig was, startte ik eerst met het beschermen van de kamer waar zij zaten.
Toen ik in de kamer van de jongste kwam, liet zich een verschijning zien – een figuur met een legerpet. Het was even schrikken, zoals vaak de bedoeling is, en ik hoorde op de achtergrond: “zet de intercom maar even uit”. Het voelde een moment lang alsof ik alleen was. Na de reiniging hebben we samen een kop koffie gedronken en besprak ik wat ik had ervaren en hun vele vragen beantwoord.
De man kon de verschijning met de legerpet later verklaren: in zijn straat en huis was tijdens de oorlog iets gebeurd, waarvan hij niet alles wist, maar waarvan de energie nog aanwezig was.
Toen ik naar huis ging en door de gang liep, merkte ik meteen dat de tocht verdwenen was. De man was verbaasd: “Jezus, hoe kan dat nou?” Ook hij liep nog even naar boven en zag dat de kamer inderdaad warmer en comfortabeler aanvoelde.
Wat begon als een sceptisch telefoontje onder het motto “baat het niet, dan schaadt het ook niet”, eindigde in een warm en veilig huis. Toen ik later informeerde hoe het gezin het maakte, waren ze gelukkig gezond en hun huis voelde eindelijk als een thuis.
Reactie plaatsen
Reacties