Ze kwam binnen en ging zitten, en terwijl ze haar jas nog een beetje recht trok zei ze bijna verontschuldigend: “Het is niet dat ik echt de hele dag hyperventileer… maar het zit er altijd… een beetje onder…” Terwijl ze dat zei, legde ze haar hand heel even op haar borst, alsof ze zelf ook niet precies wist waar het zat, maar wel dát het er zat.

“Alsof mijn adem niet meer helemaal vanzelf gaat,” zei ze daarna, rustiger, “alsof ik hem af en toe moet checken… of het nog goed gaat…” Ze vertelde dat ze al van alles had geprobeerd. Oefeningen, filmpjes, tips van anderen. En soms werkte het even… een paar minuten… misschien een uur.

“Maar zodra ik stop met opletten,” zei ze, “komt het gevoel terug… alsof mijn lichaam het weer overneemt…” Er zat gelukkig geen paniek in haar woorden toen ze het vertelde, eerder vermoeidheid… het gevoel dat ze er al zo lang mee bezig was.

Tijdens de eerste sessies gebeurde er eigenlijk niets spectaculairs. Geen grote doorbraak, geen moment waarop het ineens weg was. Maar na ongeveer vier sessies, heel geleidelijk, begon er iets te verschuiven.

Ze merkte op een gegeven moment dat haar adem er soms gewoon was… zonder dat ze erop lette. En dat viel haar pas achteraf op, als ik vroeg hoe de week geweest was.

“Het is gek,” zei ze een tijdje later, “want het is niet helemaal weg…” Ze keek even voor zich uit, alsof ze zocht naar de juiste woorden. “…maar het voelt anders.”

Ze vertelde dat ze het nog wel voelde opkomen, dat haar adem soms nog steeds veranderde. “Alleen… ik schrik er niet meer van,” zei ze zacht. “Het gebeurt… en ik merk het… maar ik hoef er niet meteen iets mee.”

Er viel een stilte waarin ze zelf leek te luisteren naar wat ze zei. “Het zakt vaak vanzelf weer,” voegde ze eraan toe, “gewoon… omdat ik het laat.”

En toen keek ze op, met iets in haar blik wat er eerder nog niet was geweest. “Ik vertrouw het meer,” zei ze. Niet groots, niet overtuigend… maar echt.

En misschien is dat wel waar het begint… niet wanneer alles weg is… maar wanneer je merkt dat je lichaam zichzelf weer draagt… ook als je even niets doet…