Helen van je innerlijke kind

Wanneer je merkt dat een deel van jou nog steeds leeft vanuit vroeger

Soms lijkt het alsof je leven zich vooral in het nu afspeelt. Je hebt een gezin, een relatie, een baan of misschien juist een periode waarin je opnieuw probeert uit te vinden wat bij je past. Je maakt keuzes, neemt verantwoordelijkheid en doet je best om het leven vorm te geven zoals jij dat graag wilt. En toch kunnen er momenten zijn waarop je jezelf ineens niet meer begrijpt. Een kleine opmerking raakt je diep, een gevoel van afwijzing blijft veel langer hangen dan je zou willen of je merkt dat je steeds opnieuw in dezelfde patronen terechtkomt, terwijl je met je verstand heel goed weet dat je het eigenlijk anders zou willen doen.

Dat is vaak het moment waarop mensen streng worden voor zichzelf. Ze vragen zich af waarom ze niet gewoon los kunnen laten, waarom ze zo gevoelig reageren of waarom oude gevoelens steeds weer terugkomen. Alsof er iets mis met hen is. Maar meestal is er niets mis. Er is alleen een deel van jou dat ooit heeft geleerd hoe het zichzelf veilig moest houden en dat nog steeds doet wat het jarenlang heeft gedaan, ook al is dat vandaag misschien helemaal niet meer nodig.

Wanneer we spreken over je innerlijke kind, hebben we het niet over een kind dat ergens in het verleden is achtergebleven. We hebben het over het deel van jou dat ooit heeft gevoeld, geloofd en geleerd hoe de wereld werkte. Het deel dat verlangde naar liefde, erkenning, veiligheid en verbondenheid en dat, net als ieder ander kind, zijn eigen manieren ontwikkelde om met moeilijke situaties om te gaan. Misschien leerde je dat je vooral sterk moest zijn. Misschien voelde je al jong dat je voor anderen moest zorgen. Misschien ontdekte je dat je pas waardering kreeg wanneer je alles goed deed of wanneer je vooral geen last veroorzaakte. Dat waren geen verkeerde keuzes. Het waren slimme manieren waarop jouw jonge systeem zichzelf probeerde te beschermen.

Het bijzondere is dat zulke beschermingsmechanismen vaak zo vanzelfsprekend worden dat je niet eens meer merkt dat ze er zijn. Ze worden onderdeel van wie je denkt te zijn. Je noemt jezelf perfectionistisch, gevoelig of iemand die altijd klaarstaat voor anderen, terwijl daaronder soms een veel dieper verlangen schuilgaat: het verlangen om eindelijk te mogen ontspannen, om jezelf niet steeds te hoeven bewijzen en om te ervaren dat je goed bent zoals je bent, ook wanneer je even niets hoeft te presteren.

Tijdens het 10-delige traject Helen van je innerlijke kind gaan we daarom niet op zoek naar alles wat vroeger is misgegaan. We gaan ook niet graven omdat dat nu eenmaal hoort bij therapie. Veel belangrijker is dat jouw systeem eerst opnieuw mag ervaren hoe veiligheid voelt. Want pas wanneer je je veilig voelt, ontstaat er ruimte om met zachtheid te kijken naar datgene wat al die jaren aandacht heeft gevraagd.

In hypnose ontstaat een diepe staat van ontspanning waarin je niet de controle verliest, maar juist dichter bij jezelf komt. Je bewustzijn blijft aanwezig, terwijl je onderbewuste zich langzaam opent voor nieuwe ervaringen. Dat maakt het mogelijk om oude overtuigingen niet langer alleen met je hoofd te begrijpen, maar ze ook op een dieper niveau te verzachten. Vaak merken mensen dat ze tijdens een sessie niet alleen inzicht krijgen, maar vooral een gevoel ervaren dat ze misschien al heel lang niet meer hebben gevoeld: de ervaring dat ze helemaal niets hoeven te bewijzen om goed genoeg te zijn.

Vanuit die veiligheid ontstaat stap voor stap een andere relatie met jezelf. Oude herinneringen hoeven niet te verdwijnen en het verleden hoeft niet herschreven te worden. Wat verandert, is de manier waarop jouw lichaam en jouw zenuwstelsel erop reageren. Waar vroeger spanning ontstond, kan langzaam rust ontstaan. Waar ooit zelfkritiek de boventoon voerde, groeit steeds meer begrip. En waar je jezelf misschien jarenlang hebt geprobeerd te veranderen, ontdek je dat echte heling juist begint op het moment dat je jezelf niet langer afwijst.

Daarom bestaat dit traject uit 10 sessies die rustig op elkaar voortbouwen. Niet omdat verandering langzaam moet zijn, maar omdat duurzame verandering ontstaat wanneer jouw systeem de tijd krijgt om nieuwe ervaringen werkelijk te integreren. Iedere sessie sluit aan bij waar jij op dat moment bent. Soms ontstaat er ruimte voor oude emoties die eindelijk gevoeld mogen worden. Soms ontdek je juist hoeveel kracht er al die tijd onder de pijn verborgen heeft gelegen. En soms merk je dat de grootste verandering niet zit in iets groots of spectaculairs, maar in kleine momenten waarop je ineens vriendelijker naar jezelf kijkt of merkt dat je anders reageert dan voorheen.

Veel mensen vertellen na verloop van tijd niet zozeer dat ze een ander mens zijn geworden, maar dat ze zich eindelijk meer zichzelf voelen. Alsof er een voortdurende spanning van hen afvalt en ze langzaam weer contact maken met de rust die altijd al ergens aanwezig was. Niet omdat het leven ineens geen uitdagingen meer kent, maar omdat ze zichzelf niet langer alleen hoeven te dragen vanuit oude overlevingspatronen. Er ontstaat vertrouwen. Niet alleen in het leven, maar vooral in zichzelf.

Misschien voel je tijdens het lezen al iets van herkenning. Misschien niet omdat je precies kunt benoemen wat er vroeger is gebeurd, maar omdat je diep vanbinnen voelt dat je moe bent van steeds hetzelfde gevecht. Dat je verlangt naar meer zachtheid, meer rust en een leven waarin je niet voortdurend hoeft te overleven, maar steeds meer mag leven vanuit wie je werkelijk bent.

Wanneer dat verlangen er is, nodig ik je van harte uit voor een vrijblijvende kennismaking. Niet om direct ergens aan te beginnen of grote beslissingen te nemen, maar om rustig kennis te maken, jouw verhaal te horen en samen te onderzoeken wat jij op dit moment nodig hebt. Vaak is alleen al dat eerste gesprek een moment waarop mensen ervaren hoe prettig het is om even niets te hoeven oplossen, maar simpelweg gezien en gehoord te worden.

En misschien is dat wel waar heling altijd begint: niet op het moment dat je iemand anders probeert te worden, maar op het moment dat je jezelf eindelijk de ruimte geeft om thuis te komen bij wie je altijd al bent geweest.