Laatst kwam Marieke bij me, iemand die eigenlijk alles al had geprobeerd… diëten, schema’s, streng zijn voor zichzelf, en ook weer loslaten wanneer het te zwaar werd. Ze vertelde dat ze precies wist wat ze “zou moeten doen”, en dat het daar niet aan lag… maar dat er iets in haar was dat het telkens weer overnam, vooral op de momenten dat ze moe was of behoefte had aan rust.

Wat haar misschien nog wel het meest raakte, was dat gevoel van onrust rondom eten… alsof het nooit helemaal stil werd in haar hoofd. En ergens was ze ook een beetje bang dat het altijd zo zou blijven.

Tijdens de eerste sessie gebeurde er niet iets spectaculairs aan de buitenkant… maar van binnen begon er iets te verschuiven. Ze merkte dat haar lichaam dieper ontspande dan ze gewend was, en dat de drang om steeds met eten bezig te zijn even naar de achtergrond verdween. Alsof er ruimte kwam…

In de dagen daarna viel haar iets op wat ze niet eerder zo had ervaren. Ze dacht minder aan eten. Ze stopte vanzelf eerder met eten, zonder dat ze zichzelf moest corrigeren. En vooral: er kwam een soort rust, alsof haar lichaam weer begon te voelen wanneer het genoeg was.

Na een paar sessies vertelde ze dat het niet alleen om afvallen ging… maar dat ze zich vrijer voelde. Minder gestuurd door oude gewoontes, en meer in contact met zichzelf. Het gewicht begon langzaam af te nemen, maar wat haar het meest verbaasde, was hoe moeiteloos het voelde in vergelijking met alles wat ze eerder had geprobeerd.

En misschien is dat wel wat veel mensen uiteindelijk ervaren… dat wanneer de strijd wegvalt, er iets anders kan ontstaan. Iets dat niet gebaseerd is op controle, maar op vertrouwen.