Er zijn van die momenten waarop iemand begint te vertellen… en je al snel voelt dat het niet alleen gaat over wat er gebeurt aan de buitenkant, maar vooral over wat er van binnen telkens opnieuw in beweging komt. Alsof er een oude reflex meeloopt in situaties die op zichzelf misschien helemaal niet zo spannend hoeven te zijn… en toch gebeurt het.

Sanne was 38 toen ze voor het eerst tegenover me zat. Een warme, zorgzame vrouw, iemand die je direct als betrouwbaar zou ervaren. Ze werkte als projectcoördinator binnen een middelgroot bedrijf en werd door haar collega’s gezien als iemand die alles goed regelde, iemand die overzicht hield, die rustig bleef wanneer anderen dat niet meer konden.

En toch… zat ze daar.

Niet omdat ze haar werk niet aankon, maar omdat er iets gebeurde op de momenten dat het er voor haar toe deed. Presentaties, gesprekken met haar leidinggevende, nieuwe projecten waarin ze zichtbaar werd… juist daar leek haar systeem ineens iets anders te doen.

Ze beschreef hoe ze zich dagen van tevoren al kon voorbereiden. Alles uitwerken, controleren, nog een keer nalopen… tot in detail. En ergens gaf dat ook een gevoel van grip. Tot het moment zelf dichterbij kwam.

Dan begon het.

Een onrust die ze moeilijk kon uitleggen. Gedachten die sneller gingen. Twijfels die zich opstapelden. Kleine dingen die ineens groot voelden.

“Wat als ik het niet goed uitleg…”
“Wat als ze doorhebben dat ik het eigenlijk niet kan…”
“Wat als ik dichtklap…”

En terwijl ze dat vertelde, keek ze er zelf bijna verbaasd naar… alsof ze wist dat het niet klopte met wie ze eigenlijk was.

“Want ik kan het wel,” zei ze.
“Ik doe dit werk al jaren… maar het voelt gewoon niet zo.”

En dat is vaak precies waar faalangst zich laat zien… niet als een gebrek aan kunnen, maar als een innerlijke ervaring die daar los van lijkt te staan.

Ze vertelde over een recente presentatie die ze had moeten geven. Een project waar ze maanden aan had gewerkt. Ze kende de inhoud, had alles voorbereid, zelfs geoefend thuis.

En toch… toen ze daar stond, voelde haar lichaam anders.

Haar handen werden licht klam, haar stem iets minder stabiel dan ze had gehoopt, en ergens halverwege merkte ze dat haar hoofd leger werd. Alsof de woorden die ze kende, even niet meer zo vanzelf kwamen.

Niet volledig weg… maar net genoeg om haar onzeker te maken.

En misschien nog wel het lastigste… was dat ze zich daar tijdens het spreken ook bewust van was.

Alsof er een tweede laag meekeek.

“Zie je wel…”
“Dit gaat niet goed…”
“Ze merken het…”

Na afloop kreeg ze gewoon positieve reacties. Mensen vonden het duidelijk, goed opgebouwd, professioneel.

Maar dat kwam nauwelijks binnen.

Wat bleef hangen… was dat gevoel van binnen.

Alsof haar eigen ervaring zwaarder woog dan alles wat van buitenaf kwam.

In de sessies die volgden, werd al snel duidelijk dat het niet ging over haar vaardigheden. Die waren er. Het ging over een diepere laag… een soort innerlijke spanning die zich activeerde zodra ze zichtbaar werd.

En dat zichtbaar worden… bleek een sleutel.

Niet alleen in haar werk, maar ook in hoe ze als kind had geleerd om zich te verhouden tot verwachtingen. Ze groeide op in een gezin waarin presteren werd gewaardeerd, waar dingen goed doen belangrijk was… en waar fouten maken, hoewel niet expliciet afgekeurd, wel iets was wat je liever voorkwam.

Niet omdat iemand haar dat hardop had verteld… maar omdat ze het ergens had aangevoeld.

En haar systeem had zich daar heel goed op aangepast.

Zorgvuldig zijn. Voorbereid zijn. Het goed willen doen.

Allemaal kwaliteiten… die alleen, ergens onderweg, waren gaan kantelen naar iets anders.

Alsof haar systeem had geleerd:
“Het moet goed… want anders…”

En dat “anders”… bleef vaag, maar voelbaar.

Wat we in de sessies deden, was niet proberen om die reactie weg te halen. Er zat namelijk ook iets waardevols in. Haar betrokkenheid, haar verantwoordelijkheidsgevoel… dat wilde je niet kwijt.

Maar we gingen wel kijken naar de intensiteit ervan.

In hypnose ontstond er ruimte om dat systeem van binnenuit te ervaren. Niet analyserend, niet vanuit controle… maar meer observerend.

Ze beschreef het later als een soort vertraging… alsof ze kon waarnemen wat er gebeurde zonder er meteen in meegezogen te worden.

En in die ruimte konden we werken met hoe haar lichaam spanning opbouwde… en vooral ook hoe het die spanning weer los kon laten.

Niet door het te forceren… maar door het toe te laten zonder oordeel.

Langzaam begon er iets te verschuiven.

Niet in één keer… maar subtiel.

Ze merkte dat ze zich nog steeds voorbereidde, maar minder krampachtig. Dat de gedachten er soms nog waren, maar minder overtuigend voelden.

En toen kwam er weer een presentatie.

Dit keer merkte ze vooraf al dat de spanning anders was. Nog aanwezig… maar niet meer zo allesbepalend.

Tijdens het spreken gebeurde er iets wat ze later moeilijk kon uitleggen.

“Het was er nog een beetje… maar ik kon er gewoon doorheen praten.”

Alsof die tweede laag… die kritische stem… minder luid was geworden.

En misschien nog wel belangrijker… ze bleef aanwezig.

Niet perfect. Niet foutloos. Maar wel echt.

Na afloop kwamen de reacties weer. Positief. Zoals altijd eigenlijk.

Maar dit keer… kon ze het iets meer toelaten.

Niet volledig, niet ineens… maar genoeg om te voelen dat er iets veranderd was.

Wat Sanne uiteindelijk ontdekte… was niet hoe ze faalangst moest “overwinnen”… maar hoe ze ermee kon zijn zonder dat het haar overnam.

Alsof haar systeem had geleerd dat spanning niet hetzelfde is als falen.

En dat je zichtbaar kunt zijn… zelfs met een beetje trilling in je stem.

En misschien herken je ergens iets in dat proces… dat gevoel dat je weet dat je iets kunt, maar dat er toch een laag in jou soms iets anders vertelt.

En juist daar… in dat verschil tussen weten en voelen… ligt vaak de ingang naar verandering.

Niet door jezelf te dwingen…
maar door te ontdekken dat er in jou al iets aanwezig is dat rustig kan blijven… zelfs als het spannend wordt.

En van daaruit… ontstaat er ruimte.

Ruimte om te spreken.
Ruimte om te laten zien wie je bent.
Ruimte om, stap voor stap… weer te vertrouwen op wat er al in je zit.