Waarom je niet te gevoelig bent, maar misschien te lang te sterk bent geweest

Misschien heb je jezelf weleens afgevraagd waarom je dingen zo diep voelt. Waarom een drukke ruimte je meer energie kost dan je had verwacht, waarom je de stemming van een ander al lijkt aan te voelen voordat er iets gezegd is, of waarom je na een gezellige dag soms thuiskomt met behoefte aan stilte. Misschien heb je daardoor zelfs gedacht dat je te gevoelig bent en dat je eigenlijk wat harder zou moeten worden.

Maar misschien ligt het helemaal niet aan het feit dat je te gevoelig bent. Misschien ben je juist heel lang degene geweest die alles heeft aangevoeld én alles heeft gedragen.

Veel mensen die zichzelf hooggevoelig noemen, hebben al jong geleerd om goed op hun omgeving te letten. Ze voelen wanneer iemand gespannen is, merken het wanneer er iets niet uitgesproken wordt en hebben vaak snel door wat een ander nodig heeft. Dat kan een prachtige kwaliteit zijn, maar wanneer je jarenlang gewend bent geweest om vooral naar buiten te kijken, kan het gebeuren dat je onderweg steeds minder goed bent gaan voelen wat er in jezelf gebeurt.

Je weet misschien precies hoe het met je partner, kinderen, familie of collega's gaat, terwijl je pas veel later merkt dat jij zelf eigenlijk moe bent. Je zegt gemakkelijk ja omdat je niemand wilt teleurstellen, je helpt graag wanneer iemand je nodig heeft en ondertussen schuift je eigen behoefte steeds een beetje naar achteren.

Totdat je lichaam begint mee te praten.

Misschien merk je dat je sneller overprikkeld raakt, slechter slaapt of steeds meer behoefte hebt aan rust. Misschien voel je spanning in je schouders of buik, of merk je dat je na een dag vol mensen en indrukken helemaal leeg bent. Vaak zijn we dan geneigd om onszelf toe te spreken en te denken dat we sterker moeten worden, terwijl het lichaam misschien iets heel anders probeert te vertellen.

Misschien vraagt het niet om meer kracht, maar om meer aandacht.

Gevoeligheid betekent namelijk niet dat alles wat je voelt ook van jou is. Je kunt de spanning van een ander opmerken zonder die spanning mee naar huis te nemen. Je kunt betrokken zijn zonder verantwoordelijk te worden voor hoe iedereen zich voelt. Alleen is dat onderscheid niet voor iedereen vanzelfsprekend, zeker niet wanneer je jarenlang hebt geleerd om de omgeving goed in de gaten te houden.

Daarom kan het zo waardevol zijn om opnieuw te leren luisteren naar jezelf. Niet alleen naar de gedachten in je hoofd, maar ook naar de kleine signalen van je lichaam. Dat moment waarop je eigenlijk al voelt dat iets teveel is, maar toch nog even doorgaat. Dat stille verlangen om een keer nee te zeggen. Die behoefte aan rust waar je misschien steeds overheen stapt omdat er nog zoveel moet.

Wanneer je daar met meer zachtheid naar gaat kijken, verandert er vaak iets. Je hoeft jezelf niet langer te zien als iemand die te gevoelig is, maar kunt je gevoeligheid gaan ervaren als een manier waarop je veel waarneemt. Een kwaliteit die niet vraagt om minder voelen, maar om beter leren onderscheiden wat van jou is en wat bij een ander hoort.

Misschien hoef je dus helemaal niet harder te worden.

Misschien mag je juist zachter worden voor jezelf.

En misschien ontdek je dan dat je nooit te gevoelig bent geweest, maar dat je simpelweg heel lang degene bent geweest die alles voelde én alles droeg.

En misschien is het nu tijd om alleen nog te dragen wat werkelijk van jou is.

Herken je jezelf hierin?
Stuur me gerust een berichtje. We kunnen samen kijken wat er voor jou mag veranderen.

Bel of app me gerust.