Het begon eigenlijk met iets heel gewoons. Ik was de keuken aan het opruimen na het eten en merkte dat ik alweer aan iets lekkers dacht. Er was geen echte honger, maar toch liep ik bijna automatisch naar de kast. Vroeger zou ik daar niet eens bij stilstaan. Ik zou gewoon iets pakken en daarna misschien denken: waarom heb ik dit nou weer gedaan?
Ik had al zoveel diëten geprobeerd en ik wist echt wel wat gezond eten was. Toch hield ik het steeds een tijdje vol en daarna verviel ik weer in mijn oude gewoontes. Ik begreep er soms helemaal niets van, want ik wilde het écht graag anders.
Bij Diana ben ik gaan ontdekken dat het helemaal niet zo simpel was als gewoon minder eten of meer wilskracht hebben. We hebben gekeken naar wat er onder mijn eetgedrag zat en waarom ik op bepaalde momenten steeds terugviel in hetzelfde patroon. Dat was soms confronterend, maar vooral heel verhelderend.
Het mooiste vind ik dat ik mezelf nu veel beter begrijp. Als ik nu ineens zin krijg om te eten terwijl ik geen honger heb, kan ik daar even bij stilstaan. Soms kies ik er nog steeds voor om iets lekkers te nemen, maar het voelt niet meer alsof het vanzelf gaat of alsof ik de controle kwijt ben.
Mijn relatie met eten is daardoor echt veranderd. Ik ben niet ineens perfect en dat hoeft ook niet. Ik voel vooral veel meer rust en ik heb het idee dat ik eindelijk zelf aan het stuur zit.
Lees meer over Afvallen
Reactie plaatsen
Reacties