Het klinkt misschien heel simpel, maar ik zat op de bank en wilde eten. Niet omdat ik echt honger had, maar omdat ik me onrustig voelde en dacht: ik neem gewoon even iets lekkers. Vroeger was dat voor mij bijna automatisch. Ik hoefde er niet eens over na te denken. Nu merkte ik ineens dat ik mezelf afvroeg: waarom wil ik eigenlijk eten?
Dat moment heeft me echt verbaasd. Ik hoefde mezelf niet streng toe te spreken en ik hoefde het eten ook niet te verbieden. Ik begreep ineens wat er gebeurde. Door de sessies bij Diana ben ik gaan zien dat mijn eetgedrag niet zomaar ergens vandaan kwam. Een deel van mij wilde veranderen, terwijl een ander deel mij juist steeds terugbracht naar het bekende.
Sindsdien zijn er nog steeds momenten waarop ik zin heb om te eten, natuurlijk, maar het voelt anders. Ik heb veel meer keuze. Soms pak ik iets, omdat ik er echt van wil genieten, en soms merk ik dat ik eigenlijk helemaal geen eten nodig heb. Dat verschil voelen is voor mij misschien wel de grootste verandering.
Ik dacht altijd dat ik gewoon meer discipline nodig had. Nu begrijp ik dat ik mezelf eerst beter moest leren begrijpen. En juist daardoor is veranderen veel makkelijker geworden.
Reactie plaatsen
Reacties