Marieke

Veel mensen herkennen zich in het verhaal van Marieke, een vrouw van begin veertig die bij haar eerste afspraak vooral moe oogde. Niet alleen lichamelijk moe, maar ook op een manier die dieper leek te zitten, alsof haar systeem al lange tijd geen echte rust meer had gekend. Overdag functioneerde ze nog redelijk goed. Ze werkte, zorgde voor haar gezin en deed wat er moest gebeuren. Maar zodra de avond kwam, begon er iets in haar lichaam te veranderen.

Ze vertelde dat ze eigenlijk altijd moe naar bed ging. Haar ogen vielen bijna dicht wanneer ze op de bank zat, en toch gebeurde er iets zodra ze in bed lag. Het moment dat het licht uitging en het stil werd, leek haar lichaam ineens wakker te worden. Haar gedachten begonnen te draaien, haar hartslag voelde sneller en haar lichaam bleef gespannen. Soms lag ze uren wakker voordat ze eindelijk in slaap viel.

En wanneer ze dan sliep, was het vaak licht. Ze werd meerdere keren per nacht wakker, en vooral rond drie of vier uur ’s nachts leek haar hoofd plotseling weer helemaal aan te springen. Ze probeerde dan rustig te blijven liggen, maar merkte dat er een soort spanning ontstond. De gedachte dat ze de volgende dag weer moe zou zijn. De frustratie dat slapen blijkbaar niet meer vanzelf ging. En juist die spanning maakte het nog moeilijker om opnieuw in slaap te vallen.

Wat haar misschien nog het meest raakte, was het gevoel dat haar lichaam iets kwijt was geraakt wat vroeger vanzelfsprekend was. Ze kon zich herinneren dat ze vroeger gewoon haar hoofd neerlegde en sliep. Dat het lichaam vanzelf wist hoe het moest herstellen. Nu leek het alsof haar systeem altijd een beetje “aan” bleef staan.

Tijdens het traject werd al snel duidelijk dat haar lichaam eigenlijk niet vergeten was hoe het moest slapen. Wat er gebeurd was, was subtieler. Haar zenuwstelsel had zich langzaam aangepast aan een periode van langdurige stress. Zonder dat ze het echt had gemerkt, was haar systeem gewend geraakt aan alertheid. Alsof er ergens diep vanbinnen een waakzaamheid was ontstaan die ’s nachts moeilijk losliet.

In de hypnosesessies werkten we daarom niet aan het forceren van slaap. We richtten ons op het herstellen van de rust in haar zenuwstelsel. Terwijl ze in trance ging, kon haar lichaam steeds dieper ontspannen en begon haar systeem zich te herinneren hoe het voelde om werkelijk los te laten. Niet omdat ze het moest proberen, maar omdat haar lichaam het opnieuw begon te herkennen.

Wat vaak bijzonder is bij dit soort trajecten, is dat de eerste veranderingen meestal klein beginnen. Marieke vertelde na een paar sessies dat ze merkte dat haar lichaam ’s avonds al rustiger werd. Het moment van naar bed gaan voelde minder gespannen. En soms gebeurde er iets eenvoudigs maar veelzeggend: ze viel gewoon in slaap zonder dat ze precies wist wanneer.

In de weken daarna veranderde er steeds meer. Het nachtelijke wakker worden werd minder frequent, en wanneer ze wel even wakker werd, merkte ze dat haar lichaam veel sneller weer kon wegzakken. De angst rondom slapen begon langzaam te verdwijnen. Er kwam vertrouwen voor in de plaats.

En op een ochtend vertelde ze iets wat eigenlijk heel eenvoudig klonk, maar voor haar veel betekende. Ze zei: “Ik denk dat mijn lichaam het weer weet.”

En dat is vaak precies wat er gebeurt wanneer het zenuwstelsel opnieuw veiligheid en ontspanning ervaart. Het lichaam hoeft niet te leren slapen. Het hoeft zich alleen weer te herinneren hoe het is om los te laten in de nacht, zodat de slaap vanzelf weer kan komen.