verhaaltjes uit de praktijk

Sophie is 29 en werkt in een omgeving waar veel van haar verwacht wordt. Ze is intelligent en gemotiveerd, maar wanneer ze iets nieuws moet doen kan ze zich plotseling heel onzeker voelen.

Het verhaal van .............

Het verhaal van Loes

Inge vertelde me eens hoe vreemd het voelde om te weten dat je iets eigenlijk kunt, maar dat je hoofd precies op het verkeerde moment lijkt dicht te klappen. Thuis, wanneer ze leerde voor een toets, ging het vaak prima. Ze kon de stof begrijpen, samenvattingen maken en zichzelf overhoren. Soms dacht ze zelfs: dit komt wel goed.

Het verhaal van Marieke.

Waarom juist hooggevoelige mensen moeite kunnen hebben met gronding Veel hooggevoelige mensen hebben een zenuwstelsel dat van nature verfijnd en open is. Dat betekent dat hun systeem subtieler waarneemt wat er in de omgeving gebeurt. Geluiden, stemmingen, spanningen in een ruimte, emoties van anderen — het wordt vaak sneller opgemerkt en dieper verwerkt dan bij mensen die minder gevoelig zijn voor prikkels. Dat vermogen kan een prachtige kwaliteit zijn. Het maakt dat je intuïtief bent, dat je nuances voelt die anderen misschien missen, en dat je vaak een diepe empathie hebt voor mensen om je heen. Veel hooggevoelige mensen hebben daardoor een rijk innerlijk leven en een sterk vermogen tot verbinding. Maar diezelfde openheid kan er ook voor zorgen dat de aandacht gemakkelijk naar buiten beweegt. Wanneer je systeem voortdurend veel signalen oppikt, blijft het zenuwstelsel alerter. Het lichaam staat sneller “aan”, zelfs wanneer er geen directe reden voor is. En wanneer dat langere tijd gebeurt, kan het voelen alsof je energie zich vooral in je hoofd bevindt, of hoger in je lichaam. Veel mensen beschrijven dat als een licht zwevend gevoel. Alsof hun gedachten actief zijn en hun bewustzijn helder is, maar het contact met hun lichaam minder vanzelfsprekend voelt. Alsof een deel van hen ergens boven het lichaam blijft hangen in plaats van er echt in te rusten. Daar komt nog iets bij wat bij veel hooggevoelige mensen voorkomt. Omdat ze zoveel waarnemen, leren ze vaak al vroeg om zich aan te passen aan hun omgeving. Ze voelen spanningen tussen mensen, merken subtiele veranderingen op en proberen onbewust harmonie te bewaren. Hun aandacht beweegt daardoor vaak automatisch naar anderen. Langzaam kan er dan een patroon ontstaan waarin je veel voelt, veel denkt en veel waarneemt… maar minder gewend raakt om werkelijk aanwezig te blijven in je eigen lichaam. En precies daar komt gronding in beeld. Gronding betekent niet dat je minder gevoelig wordt. Het betekent ook niet dat je je intuïtie verliest of dat je jezelf moet afsluiten. Het betekent dat je systeem leert om die gevoeligheid te dragen vanuit een stabiele basis. Wanneer die basis sterker wordt, verandert er vaak iets op een natuurlijke manier. Prikkels komen nog steeds binnen, maar ze overspoelen je minder snel. Je energie blijft makkelijker bij jezelf. Emoties zakken sneller uit en je lichaam voelt rustiger en steviger. Je blijft dus dezelfde gevoelige en intuïtieve persoon. Maar je ervaart jezelf anders. Niet meer alsof je voortdurend moet reageren op alles wat er om je heen gebeurt, maar alsof er van binnen een plek ontstaat waar je kunt rusten. Een plek van waaruit je aanwezig kunt zijn, zonder jezelf te verliezen. En soms begint dat proces heel eenvoudig. Met een moment waarop je besluit dat het tijd is om weer thuis te komen in jezelf. Als je voelt dat dit iets raakt in jou, dan kun je rustig onderzoeken of het traject Diep Gegrond in Jezelf bij je past. In een kennismakingsgesprek kijken we samen naar jouw situatie, jouw gevoeligheid en wat jouw lichaam nodig heeft om meer rust en stabiliteit te ervaren. Er hoeft niets geforceerd te worden.Het begint simpelweg met een open gesprek. Misschien is dit precies het moment waarop je weer mag landen.

Het verhaal van Sanne

Het verhaal van Eva. Soms komt iemand binnen met een vraag die eigenlijk al jaren in stilte met hem of haar meeloopt. Niet altijd als een duidelijk probleem, maar eerder als een gevoel dat steeds opnieuw opduikt, op momenten waarop je het niet helemaal verwacht. Zo kwam ook Eva, een vrouw van midden dertig, op een middag mijn praktijk binnen. Ze werkte als fysiotherapeut, had een druk leven, een fijne relatie en eigenlijk alles wat ze rationeel gezien nodig had om zich goed te voelen. En toch was er iets dat haar al zo lang bezighield dat ze uiteindelijk besloot om er toch naar te kijken.   Ze vertelde dat ze al haar hele leven een sterk gevoel van verantwoordelijkheid droeg. Niet op een manier die anderen meteen zouden opmerken, maar meer als een innerlijke druk die ze voortdurend voelde. Alsof ze altijd degene moest zijn die alles bij elkaar hield, degene die moest zorgen dat het goed ging met anderen. In haar werk merkte ze dat het haar soms uitputte. In relaties merkte ze dat ze het moeilijk vond om grenzen te voelen. En ergens diep vanbinnen was er steeds die gedachte: als ik niet oplet, gaat er iets mis.   Wat haar vooral verbaasde, was dat ze niet goed kon herleiden waar dat gevoel vandaan kwam. Haar jeugd was warm en stabiel geweest. Haar ouders waren liefdevol, haar omgeving veilig. En toch voelde haar lichaam zich vaak gespannen, alsof het altijd een beetje op de uitkijk stond.   Tijdens ons eerste gesprek spraken we rustig over hoe regressiewerk werkt. Niet als een zoektocht naar spectaculaire beelden of indrukwekkende verhalen, maar als een manier om het onderbewustzijn ruimte te geven om te laten zien wat op dat moment gezien wil worden. Soms komt er een herinnering naar voren die symbolisch is, soms een gevoel of een innerlijke indruk. Het gaat niet zozeer om het “bewijs” van een vorig leven, maar om het begrijpen van de emotionele lagen die nog ergens in het systeem aanwezig kunnen zijn.   Eva gaf aan dat ze zich er eigenlijk heel rustig bij voelde. Ze had geen specifieke verwachting, alleen een nieuwsgierigheid naar wat haar innerlijke wereld misschien wilde laten zien. Tijdens de eerste sessie zakte ze vrij snel in een diepe, ontspannen trance. Haar ademhaling werd rustiger en haar aandacht begon zich vanzelf naar binnen te richten, zoals dat vaak gebeurt wanneer het denken even op de achtergrond raakt. En ergens in die stilte begon er iets naar voren te komen. In het begin was het nog vaag. Een gevoel van een andere tijd. Een andere omgeving. Ze beschreef een landschap dat open en wijds voelde, met eenvoudige huizen en een kleine gemeenschap waarin iedereen elkaar kende. En langzaam werd duidelijk dat ze daar een rol had waarin veel mensen op haar vertrouwden. Ze voelde zichzelf als iemand die zorg droeg voor anderen, iemand bij wie mensen kwamen voor advies of hulp.   Terwijl ze dat beschreef, merkte ze ook een bepaalde zwaarte in haar lichaam. Niet overweldigend, maar wel herkenbaar. Alsof het systeem zich iets herinnerde dat ooit belangrijk was geweest. En toen kwam er een moment waarop ze ineens besefte dat ze in dat leven verantwoordelijk was geweest voor een groep mensen tijdens een periode van ziekte. Veel mensen waren afhankelijk van haar beslissingen. En ondanks dat ze haar best had gedaan, was er iemand gestorven waarvan ze altijd had gevoeld dat ze hem had moeten kunnen redden.   Wat op dat moment zichtbaar werd, was niet zozeer het verlies zelf, maar het besluit dat haar ziel daar had genomen. In dat leven had ze onbewust een overtuiging gevormd: dat ze altijd verantwoordelijk moest zijn, dat ze altijd moest opletten, dat het gevaarlijk was om los te laten. Toen Eva dit besefte, veranderde er iets in haar houding. Ze bleef ernaar kijken vanuit een rustige afstand, alsof ze naar een oud verhaal keek dat ooit betekenisvol was geweest, maar dat nu gezien mocht worden met de wijsheid van vandaag.   In de sessie ontstond langzaam een nieuw perspectief. Ze kon voelen hoeveel zorg en toewijding ze in dat leven had gegeven. Ze kon zien dat ze had gehandeld vanuit liefde, niet vanuit tekort. En ergens in dat besef begon de zwaarte die ze al zo lang droeg een beetje te verzachten.   In de weken na die eerste sessie merkte Eva subtiele veranderingen. Ze voelde zich rustiger in haar werk, alsof de druk om alles perfect te moeten doen iets minder sterk was. Ze begon vaker te merken wanneer ze moe was en durfde dan ook eerder rust te nemen, zonder dat er meteen een schuldgevoel ontstond.   Tijdens de tweede sessie werd het beeld van dat leven opnieuw zichtbaar, maar dit keer voelde het anders. Het was alsof haar systeem het verhaal nu kon afronden. Ze kon symbolisch afscheid nemen van de verantwoordelijkheid die ze toen had gedragen en erkennen dat dat hoofdstuk voltooid was.   Wat bijzonder was, was dat ze aan het einde van de sessie een heel helder gevoel had dat ze nu vrij was om haar leven anders te ervaren. Niet meer vanuit die oude innerlijke druk, maar vanuit een rustiger vertrouwen dat niet alles van haar afhankelijk was.   Een paar maanden later vertelde ze dat haar partner had opgemerkt dat ze veranderd was. Niet dramatisch, maar subtiel. Ze lachte vaker, voelde zich minder snel gespannen en kon dingen die vroeger veel energie kostten nu makkelijker loslaten.   Toen ze dat vertelde, glimlachte ze even en zei: “Het voelt alsof mijn lichaam eindelijk begrijpt dat dat verhaal voorbij is.”   En misschien is dat wel precies wat regressiewerk soms kan doen. Niet door spectaculaire herinneringen te laten zien, maar door een oud innerlijk hoofdstuk eindelijk zichtbaar te maken. Wanneer dat gebeurt, kan het systeem begrijpen dat het verleden niet langer het heden hoeft te sturen.   En precies daar ontstaat vaak iets heel waardevols.   Rust.   Alsof er ergens diep vanbinnen een ruimte vrijkomt waarin je opnieuw kunt voelen dat dit leven van jou is, hier en nu.

Soms komt er een moment in het leven waarop je voelt dat het verhaal waarin je leeft niet meer helemaal klopt met wie je werkelijk bent. Misschien merk je dat bepaalde patronen zich blijven herhalen, dat spanning of onrust steeds weer terugkomt, of dat er ergens diep van binnen een verlangen ontstaat naar meer rust, meer ruimte, of meer vertrouwen in jezelf en in het leven.

Soms lijken loslaten en wegstoppen aan de buitenkant een beetje op elkaar. Iemand kan zeggen dat iets voorbij is, dat het geen rol meer speelt, dat het achter hem of haar ligt… en toch kan er van binnen een heel ander proces gaande zijn. Het verschil tussen die twee bewegingen zit daarom minder in wat iemand zegt, en veel meer in wat er innerlijk gebeurt. Wanneer iemand iets wegstopt, gebeurt dat vaak vanuit een natuurlijke poging om pijn te vermijden. Een herinnering, een gevoel of een ervaring kan simpelweg te overweldigend zijn om er op dat moment bij stil te staan. Het systeem van een mens is daar eigenlijk heel wijs in: het beschermt zichzelf door een deur even dicht te doen. De ervaring wordt als het ware ergens naar binnen geschoven, een beetje uit het zicht, zodat het dagelijkse leven weer door kan gaan. Aan de buitenkant lijkt het dan misschien alsof iets opgelost is, maar onder de oppervlakte blijft het vaak nog aanwezig. Gevoelens kunnen onverwacht weer omhoogkomen, soms via spanning in het lichaam, soms via emoties die ogenschijnlijk nergens vandaan lijken te komen, of via patronen in gedrag die zich blijven herhalen. Niet omdat iemand iets verkeerd doet, maar omdat wat ooit is weggezet nog steeds wacht op erkenning. Loslaten is een heel andere beweging. Daarin wordt iets niet weggeduwd, maar juist eerst gezien, gevoeld en erkend. Het betekent dat er ruimte ontstaat om te ervaren wat er ooit was – misschien verdriet, misschien angst, misschien teleurstelling – zonder dat het iemand volledig overspoelt. In dat proces kan iets langzaam verzachten. Het hoeft niet meer vastgehouden te worden, omdat het werkelijk doorleefd is. En juist daardoor kan het ook veranderen van vorm. Wat eerst zwaar voelde, kan later meer voelen als een herinnering die nog wel betekenis heeft, maar niet langer de richting van het leven bepaalt. Het is een beetje zoals een steen die eerst in je hand geklemd zat en langzaam op de grond mag worden gelegd. Niet omdat hij er nooit geweest is, maar omdat hij niet meer gedragen hoeft te worden. In therapie of innerlijk werk zie je vaak dat mensen eerst ontdekken dat ze jarenlang eigenlijk vooral hebben geprobeerd door te gaan, soms met een zekere kracht en doorzettingsvermogen. En ergens onderweg ontstaat dan het moment waarop het lichaam en het onbewuste zeggen: nu is er misschien ruimte om er echt naar te kijken. En juist daar kan echte beweging ontstaan. Niet door iets weg te duwen, maar door er even bij stil te staan… zodat wat vastzat zich langzaam kan ontspannen, en het systeem vanzelf begint te voelen dat het niet meer vast hoeft te houden aan iets dat ooit bescherming bood, maar nu simpelweg losgelaten mag worden. Misschien kun je het verschil ook zo voelen: Wegstoppen sluit een deur. Loslaten opent eerst de deur… en ontdekt dan dat hij uiteindelijk vanzelf weer dicht kan, omdat het niet meer nodig is om hem vast te houden. En wanneer iets werkelijk losgelaten wordt, voelt dat vaak verrassend rustig. Niet als een grote dramatische gebeurtenis, maar eerder als een stille innerlijke opluchting, alsof er weer wat meer ruimte ontstaat om vrijer te ademen en verder te bewegen.

Zelfvertrouwen en zelfbeeld zijn nauw met elkaar verbonden, maar ze zijn niet hetzelfde. Je zou kunnen zeggen dat ze als twee lagen van dezelfde innerlijke wereld functioneren: het één gaat meer over wat je denkt dat je kúnt, terwijl het ander dieper raakt aan wie je denkt dat je bént.

Het verhaal van Helen.Helen is degene die het regelt. Op haar werk. In haar gezin. Vrienden bellen haar als het lastig wordt. Ze lijkt rustig onder druk, maar ’s avonds is ze vaak uitgeput zonder precies te weten waarom.

Soms raakt het leven uit balans.Wat eerst vanzelf ging voelt zwaar, energie lijkt te verdwijnen en het kan moeilijk zijn om nog te voelen waar richting of hoop zich bevinden.

Als je een genezer ontmoet, weet dan dat zij leeft in de stiltezoals anderen leven in het daglicht.De stilte is haar thuis, net als de nachtmet haar oneindige sterren die haar herinnerenaan waar ze vandaan komt.

Je bent hier maar kort,een vluchtige adem in het universum.En als je later anders wilt,is het moment misschien al voorbij.

Een pendel is een metalen, houten of stenen gewichtje, uitlopend in een punt. Aan de pendel zit een dunne ketting of draad. De pendel gaat door spiertrillingen bewegen en kan zo antwoord geven op de door jou gestelde vraag, doordat de pendel zal gaan slingeren naar het antwoord in jouw onderbewuste.

De paranormale erfenis stroomt door mijn familie: van mijn overgrootmoeder, via mijn opa en mijn vader, naar mij.

Zien.Horen.Ruiken.Voelen.Proeven.

Breng jij mij op weg tot aan de brug.

Als je naar dit bord kijkt is het een enorme lunch. Ook is het voeding!! Dit bord is gevuld met ongeveer 400 kcal. 

Zo maak je het

Ik denk terug aan lang geleden. Mijn dochter vond hypnose toen geweldig — vooral het idee dat je je ogen niet meer open kon doen. Ze vertelde erover aan haar nichtje, die het ook heel stoer vond. Met toestemming van haar ouders bracht ik haar in een lichte trance, tot het moment waarop ze haar ogen kon testen. En ja hoor, ze gingen mooi niet open.

Begin je dag met een kwartiertje voor jezelf. Leg je yogamat klaar en doe meteen na het opstaan 10–15 minuten stretchoefeningen of een korte meditatie. Zet een zacht muziekje op, open een raam of de balkondeur en neem rustig de tijd. Zo wordt het een gezonde dagelijkse gewoonte, help je je lichaam wakker te worden en kunnen je spieren zich soepel strekken.

Tien tips om meer zelfvertrouwen te krijgen Trek elke dag iets leuks aanKies kleding waarin jij je goed en vrouwelijk voelt. Het verschil tussen een oude joggingbroek en je mooiste jurk is enorm voor hoe zelfverzekerd je je voelt. Gun jezelf iets nieuwsKoop elke maand een kledingstuk waar je écht blij van wordt. Zo versterk je tip één én je start de dag met een glimlach. 😉 Beweeg meerSporten stimuleert gelukshormonen en helpt je beter in je vel te zitten. Het hoeft niet intensief: wandelen, zwemmen of fietsen werkt ook. Dans vakerOf het nu onder de douche is of tijdens het koken, dansen maakt je gelukkiger en laat je lichaam en geest ontspannen. Let op je houdingRecht je schouders, duw je borst iets vooruit en sta bewust. Zelfs een klein verschil in houding geeft direct een boost aan hoe je je voelt en hoe anderen je zien. Geef complimentenWanneer je anderen een compliment geeft, ontstaat een positieve sfeer. Zo durf jij ook meer jezelf te zijn en groeit je zelfvertrouwen vanzelf. Accepteer onzekerheidIedereen voelt zich soms onzeker. Praat erover met iemand die je vertrouwt. Dit vergroot je zelfbewustzijn en helpt je sterker te staan. Lach vakerLachen maakt je gelukkiger en zelfverzekerder. Het helpt ook dat anderen je met meer respect en warmte behandelen. Stop met vergelijkenJij bent uniek, en anderen volgen hun eigen pad. Als je dat onthoudt, kun je jezelf makkelijker accepteren en durf je meer te stralen. Visualiseer succesZie jezelf in situaties waarin je krachtig en doelbewust handelt. Door dit regelmatig te oefenen, vergroot je de kans dat je je doelen daadwerkelijk bereikt. Blokkades oplossen Soms merk je niet dat bepaalde blokkades je zelfvertrouwen beperken. Samen kunnen we ontdekken welke uitdagingen daaraan ten grondslag liggen en hoe jij vanuit jouw eigen kracht moeiteloos meer zelfvertrouwen kunt ontwikkelen.

Soms moet je focussen op jezelf!

Vandaag vond ik bij thuiskomst een zwarte veer op mijn oprit. Iedereen vindt wel eens een veer en vraagt zich dan af: zit hier een boodschap in?

Het leven is een treinreis. Mensen stappen op en mensen stappen af. Er zijn haltes van vreugdevolle ontmoetingen, en haltes van droevig afscheid.

Litha, ook bekend als Midzomer, Zomersolstitium of Zomerzonnewende, wordt traditioneel gevierd op 21 juni, de langste dag en kortste nacht van het jaar. Het is een viering van de zon, vruchtbaarheid, overvloed en de maximale kracht van de gewassen. Het feest kent een positieve, feestelijke sfeer en markeert een belangrijk keerpunt in de natuur: het wachten op de komende oogst.

Veel mensen weten wel dat symbolen vaak een bepaalde betekenis hebben. Wat veel mensen alleen niet weten is dat bloemen ook bepaalde betekenissen hebben. De betekenis van bloemen is niet altijd afhankelijk van de uitstraling van de soort bloem, het kan namelijk ook voortkomen uit een bepaald gevoel wat je bij de bloemen krijgt. Aangezien niet iedereen bekend is met de bloem namen en met de betekenis van bloemen heb ik hier het een en ander op een rijtje gezet. Door deze betekenissen weet je dan voortaan tenminste wel wat jouw soort bloem betekent.

Een engel is een majestueus lichtwezen, een wezen dat door de Schepper naar de aarde is gezonden om voor de mens te zorgen en over ons te waken. Er zijn vele soorten engelen, maar we zijn vooral vertrouwd met de engelen die over ons waken: onze beschermengelen.

De vlinder is een krachtig symbool van transformatie en groei. Voordat dit wonderschone diertje in al zijn kleuren en pracht rondfladdert, legt het een indrukwekkende weg af.

“Word eerst alleen. Leer genieten van je eigen gezelschap. Houd van jezelf en wees zo authentiek gelukkig dat het niet uitmaakt of er iemand aan je deur klopt. Je bent compleet, je overstroomt van jezelf. Als er niemand komt, is dat perfect in orde – je mist niets. Jij bent thuis in jezelf. Komt er iemand, prachtig. Komt er niemand, ook dat is mooi en goed.

Deze keer reisde ik af naar Breda, na een telefoontje van een bezorgde vader. Hij wist niet goed wat te doen; eigenlijk geloofde hij niet in spoken, maar had inmiddels alle andere opties uitgeput. Tijdens ons telefoongesprek kreeg hij vertrouwen in mijn kwaliteiten en besloot hij me uit te nodigen.

Ik kreeg een telefoontje van een man die graag een healing wilde. We maakten een afspraak en op het afgesproken tijdstip stond hij op de stoep. Toen ik de voordeur opendeed, stond er achter hem een indiaan met een enorme hoofdtooi. Even wist ik niet wat ik hiermee aan moest. Een nieuwe cliënt, en hoe vertel ik hem nu dat er iemand óók in de kamer aanwezig is? In gedachten zei ik tegen de indiaan: Nee, echt niet.

Het is inmiddels alweer een tijdje geleden, maar tijdens healingsessies gebeurde het regelmatig dat ik “overgenomen” werd door één van mijn gidsen. Het voelde anders, maar altijd goed—zowel voor mij als voor degene die ik behandelde. Toch bleef er iets knagen: wat moet ik precies met deze ervaring?

Een woensdagmiddag, ik zit rustig achter de computer te werken, terwijl mijn gedachten al afdwalen naar de avond. Mieke Verschuren, een bevriend en bijzonder medium voor wie ik veel respect heb, zou die avond weer een bloemen huiskameravond verzorgen. Het gezelschap dat komt, is gezellig en ik denk bij mezelf: ach, laat ik eens meedoen, even neuzen bij een bloemenreading.

Een verrassende strandervaring op Boa Vista

Komt een vrouw bij me voor een healing. Het is een vervolgbehandeling, we praten even en ik ga aan mijn energiewerk beginnen. Ik voel dat er naar me gekeken wordt, ik kijk op en zie op de bezoekersstoel bij mijn bureautje een oud vrouwtje zitten. Een heel klein vrouwtje, ze wiebelt met haar benen op en neer en laat me haar pantoffels zien. Van die ouderwetse, met ruitjes. Ik zeg tegen Ingrid, volgens mij is je oma hier. Ik leg uit hoe ze eruit ziet en vertel over de pantoffels.Ze schrikt zich een hoedje!! Die heb ik van mijn oma geerft en die heb ik pas in de zak van max gestopt.Hoewel ik haar verzekerde dat omaatje de pantoffels alleen liet zien om zo aan te kunnen tonen dat zij het was en dat Ingrid op deze manier zou weten dat omaatje ondanks dat ze overleden is, over haar schouder meekijkt in Ingrids leven, heeft ze toch maar voor alle zekerheid de pantoffels uit de zak van max gehaald en nog jaren gedragen :-) 

Soms komen mensen bij me met hevige vermoeidheid. Vaak is het dan relatief eenvoudig om ze te gronden en nieuwe energie te geven. Maar meestal ligt er meer aan ten grondslag. Veel mensen zeggen liever “JA” dan “NEE”, waardoor ze zichzelf onnodig uitputten.

Niks te doen, Corona!! Het verhaal van iedereen op dit moment. Ik zit lekker te frutselen aan scripts, aan mijn website (Hartstikke trots op inmiddels ;-), dat terzijde ) Het was al een jaar of drie geleden dat ik een klant had waaraan ik nu op deze dag, heel irritant, steeds moest denken. # Ging nergens over, #geen idee, maar oké; ze zat in mijn hoofd en goed ook. Dus ik denk ja vooruit dan maar , dus ik stuur haar via Facebook een berichtje. Duurt nog geen 5 minuten voor ik teruggebeld wordt door Annemiek. Ze wist precies waar het over ging, dit was haar moeder, ik nam precies op het juiste moment, precies toen het nodig was, contact met haar op. Annemiek zat vol twijfel en haar moeder kon en wilde haar liefdevol steunen in een moeilijke periode!!

Een man met flink overgewicht en de bijbehorende gezondheidsproblemen maakt een afspraak bij mij met één doel: afvallen met behulp van hypnose. We bespreken mijn plan van aanpak en hij stemt ermee in. Tijdens de sessie gaat hij goed in trance en we maken een vervolgafspraak voor de week erop.

Deze keer heb ik een afspraak in Roosendaal. Een bezorgde moeder had me gebeld: haar dochter zag regelmatig een gedaante in haar slaapkamer. Niet zomaar een schim die je wegwuift als verbeelding, maar een aanwezigheid die ze duidelijk voelde. Volgens haar leek deze gedaante haar tegen te houden zodra ze haar slaapkamer wilde betreden. Het meisje durfde haast niet meer te slapen.