Loes

Soms komt iemand in de praktijk binnen en voel je al in de eerste minuten dat er een heel verhaal achter die ene afspraak schuilt. Niet omdat iemand dat meteen allemaal vertelt, maar omdat er iets in de manier van zitten, kijken of spreken laat voelen dat er al een lange weg is afgelegd.

Zo kwam ook Loes binnen.

Ze werkte als coach en begeleidde zelf mensen in hun ontwikkeling. Van buitenaf leek haar leven goed te kloppen. Ze had haar eigen praktijk, een warm gezin, en ze had in de loop der jaren veel innerlijk werk gedaan. Therapie, trainingen, retraites, boeken… ze had veel geleerd en veel begrepen.

En toch was er iets wat steeds terug bleef komen.

Ze beschreef het als een soort stille onrust. Alsof ze wist dat ze dichter bij iets essentieels kon komen, maar het net niet helemaal kon vastpakken. Soms voelde ze een diepe helderheid en verbinding met zichzelf, en dan ineens was het weer weg. Dan kwam het denken terug, de twijfel, het gevoel dat ze nog iets moest uitzoeken of oplossen voordat ze echt kon leven vanuit wie ze was.

Tijdens ons eerste gesprek viel er al snel een stilte waarin ze even naar beneden keek en zacht zei:
“Het voelt alsof ik ergens diep van binnen wéét wie ik ben… maar dat ik het nog niet helemaal durf te leven.”

Dat is een moment dat veel mensen herkennen.

Niet omdat er iets mis is.

Maar omdat er ergens in het leven een punt komt waarop persoonlijke ontwikkeling alleen niet meer genoeg voelt. Waarop het niet meer gaat over verbeteren of begrijpen, maar over herinneren.

In de eerste sessie zakte Loes langzaam in een diepe trance. En terwijl haar lichaam steeds rustiger werd, begon er iets anders zichtbaar te worden: een gevoel van herkenning dat niet uit het hoofd kwam, maar ergens dieper vandaan leek te komen.

Na afloop zei ze dat het voelde alsof ze even had aangeraakt wat er altijd al was geweest. Niet iets nieuws, niet iets wat ze moest worden… maar iets wat ze al was, nog voordat alle rollen en verwachtingen zich in haar leven hadden gevormd.

In de weken daarna merkte ze dat er iets subtiels begon te verschuiven. Niet spectaculair, maar merkbaar. Ze vertelde dat ze zich rustiger voelde in zichzelf, minder bezig met zoeken, en dat er momenten waren waarop ze ineens voelde: dit klopt.

In de tweede sessie kwam er meer helderheid over de richting van haar energie. Niet als een taak of een plan, maar als een soort innerlijke beweging. Ze beschreef het later als een herinnering aan waarom ze ooit met mensen was gaan werken, nog voordat het een beroep werd.

Het ging niet over iets toevoegen aan haar werk, maar over het toestaan dat haar eigen essentie er meer in aanwezig mocht zijn.

En in de derde sessie gebeurde er iets wat veel mensen moeilijk in woorden kunnen vangen. Ze zei later dat het voelde alsof er een stukje van haar energie weer terugkwam dat ze lange tijd ergens had laten liggen. Alsof ze zichzelf weer een beetje vollediger voelde.

Een paar weken na het traject stuurde ze een bericht waarin ze schreef:

“Het bijzondere is dat mijn leven aan de buitenkant bijna hetzelfde is gebleven. Maar van binnen voelt het anders. Rustiger. Echter. Alsof ik niet meer zo hard hoef te zoeken naar richting, omdat ik voel dat die al in mij zit.”

En misschien is dat wel de kern van dit traject.

Het verandert niet altijd meteen alles in je leven.
Maar het kan wel iets verschuiven op een plek waar je zelf moeilijk bij kunt.

Een plek waar herinnering plaatsvindt in plaats van zoeken.
Waar iets in jou weer zachtjes op zijn eigen plek valt.

En wanneer je dit leest en ergens een klein stukje herkenning voelt…
dat gevoel dat er misschien ook in jou iets wacht om herinnerd te worden…

dan zou het zomaar kunnen dat deze reis ook voor jou bedoeld is.