Soms begint verandering niet met een streng plan, een lange lijst met verboden voedingsmiddelen of het voornemen om nu eindelijk eens écht vol te houden. Soms begint het juist op een veel stillere manier. Met het moment waarop je merkt dat je voor het eerst in lange tijd niet voortdurend met eten bezig bent.
Een vrouw vertelde me eens dat ze jarenlang eigenlijk altijd een soort gesprek met eten in haar hoofd had gevoerd. ’s Morgens begon het al. Ze wist precies wat ze die dag wel en niet mocht eten en had vaak een duidelijk voornemen: vandaag ga ik het goed doen. Overdag ging dat meestal prima, maar ergens gedurende de dag kwam er een moment waarop ze begon te denken aan wat ze eigenlijk nog wilde eten. Niet omdat ze lichamelijk honger had, maar omdat eten inmiddels zo’n vertrouwd onderdeel van haar dag was geworden. Een beloning na een drukke ochtend, iets lekkers bij de koffie, een momentje voor zichzelf wanneer iedereen naar huis was en soms gewoon iets eten omdat ze moe was.
Ze had in de loop der jaren allerlei diëten geprobeerd. Sommige werkten een tijdje heel goed. Ze viel af, kreeg complimenten en voelde zich trots wanneer ze kleding aantrok die een maat kleiner was. Maar vroeg of laat kwam het oude patroon terug. Niet omdat ze geen discipline had, zoals ze jarenlang tegen zichzelf had gezegd, maar omdat ze na iedere periode van streng zijn uiteindelijk weer verlangde naar vrijheid. En vrijheid betekende voor haar lange tijd vooral: eindelijk weer mogen eten wat ze wilde.
Wat haar nu verbaasde, was dat ze tijdens haar traject iets heel anders begon te ervaren. Ze hoefde zichzelf steeds minder tegen te houden. Ze hoefde niet de hele dag te onderhandelen met zichzelf over wat wel en niet mocht. En juist daardoor werd eten steeds gewoner.
Op een middag zat ze met een kop koffie aan tafel. Er stond iets lekkers in de keuken. Ze wist dat het er stond, maar merkte dat ze er eigenlijk helemaal niet mee bezig was. Er was geen innerlijke discussie, geen stemmetje dat zei dat ze het niet mocht hebben en ook geen ander stemmetje dat haar vertelde dat ze het beter nu kon nemen voordat ze later misschien zou zwichten. Ze dronk gewoon haar koffie en was bezig met iets anders.
Toen ze dat later vertelde, moest ze er bijna om lachen.
“Dat is het gekke,” zei ze. “Ik denk minder aan eten. En dat had ik echt niet verwacht.”
Misschien is dat wel een van de meest waardevolle veranderingen die kan ontstaan wanneer afvallen niet langer alleen draait om jezelf beheersen. Want wanneer eten niet meer voortdurend de aandacht hoeft op te eisen, ontstaat er ruimte voor andere dingen. Voor gezelligheid zonder dat het automatisch om eten draait. Voor voelen wat je werkelijk nodig hebt. Voor rustig kiezen. Voor genieten zonder schuldgevoel en voor kunnen stoppen wanneer je genoeg hebt.
Het verschil zit vaak niet in nóg meer regels leren volgen, maar in het opnieuw leren luisteren naar jezelf. Naar het verschil tussen lichamelijke honger en behoefte aan rust. Naar het verschil tussen genieten en gedachteloos eten. Naar het moment waarop iets lekker is, maar eigenlijk niet meer nodig. En misschien nog belangrijker: naar de wetenschap dat één keuze nooit bepaalt hoe de rest van je dag, week of traject eruitziet.
Afvallen mag daardoor steeds minder voelen als een gevecht tegen jezelf. Het mag een proces worden waarin je jezelf beter leert begrijpen en waarin eten langzaam weer zijn normale plaats krijgt. Niet groter dan het hoeft te zijn, maar ook niet iets waarvoor je bang hoeft te zijn.
En misschien merk je op een dag ineens dat je een hele middag niet aan eten hebt gedacht.
Niet omdat je jezelf hebt verboden eraan te denken.
Maar simpelweg omdat je leven ondertussen weer uit zoveel meer bestaat.
Ik wil graag meer informatie over Afvallen
Reactie plaatsen
Reacties