Ik begon aan het traject omdat ik merkte dat ik steeds maar doorging. Ik zorgde voor iedereen, regelde alles en vond het eigenlijk heel normaal om mezelf pas als laatste mee te nemen. Ik wist wel dat ik daar iets in moest veranderen, maar hoe vaak ik dat ook tegen mezelf zei, in de praktijk deed ik toch weer hetzelfde.
Wat ik prettig vond aan het traject bij Diana, is dat het niet voelde alsof ik weer een lijstje kreeg met dingen die ik beter moest doen. We gingen juist kijken naar waarom ik bepaalde dingen steeds deed. Daardoor begon ik mezelf op een andere manier te begrijpen.
Ik merkte bijvoorbeeld dat ik vaak ja zei terwijl ik eigenlijk nee bedoelde. Niet omdat ik dat bewust wilde, maar omdat ik geen gedoe wilde en het makkelijker vond om het zelf wel weer op te lossen. Ook eten en mezelf bezighouden bleken vaker een manier om niet echt stil te hoeven staan bij wat ik voelde.
Langzaam begon daar iets in te veranderen. Ik denk nu vaker even na voordat ik ergens ja op zeg. En soms zeg ik gewoon nee, zonder daar vervolgens de hele avond over na te denken. Dat klinkt misschien als iets kleins, maar voor mij is dat echt anders.
Ik ben nog steeds gewoon mezelf en ik heb nog steeds dagen waarop ik alles tegelijk wil regelen. Alleen hoef ik mezelf tegenwoordig niet meer zo nodig op mijn kop te geven als het even niet lukt. Dat scheelt eigenlijk verrassend veel.
Ik wil graag meer informatie over het traject: Kracht. thuiskomen bij jezelf.
Reactie plaatsen
Reacties