Lieke uit Friesland begon haar online traject met een gezonde dosis twijfel. Niet omdat ze niet graag iets wilde veranderen, maar omdat ze inmiddels al vaker had geprobeerd om af te vallen. Ze kende de verhalen, de plannen en de goede voornemens. Ze wist heel goed wat gezond eten was en ze had ook periodes gehad waarin ze zich daar keurig aan hield. Alleen bleek het telkens lastig om dat gevoel van controle vast te houden wanneer het gewone leven weer zijn gang ging.
Omdat Lieke in Friesland woont, koos ze voor een online traject. Dat vond ze in eerste instantie vooral praktisch. Ze hoefde niet te reizen en kon de sessies vanuit haar eigen vertrouwde omgeving volgen. Tegelijkertijd vroeg ze zich af of online werken wel hetzelfde effect zou hebben. Zou ze zich thuis wel voldoende kunnen ontspannen? Zou het niet te afstandelijk voelen? En vooral: zou dit nu echt anders zijn dan alles wat ze al eens geprobeerd had?
Ze was eerlijk gezegd een beetje sceptisch.
Niet negatief, maar wel voorzichtig.
Ze wilde eerst ervaren wat het met haar zou doen voordat ze zichzelf er helemaal aan durfde over te geven.
Tijdens de eerste sessies merkte ze al iets op wat ze niet direct had verwacht. Er hoefde eigenlijk niet zo hard gewerkt te worden. Ze hoefde niet voortdurend bezig te zijn met wat ze allemaal anders moest doen. Juist het rustiger worden en het beter leren herkennen van haar eigen patronen begon iets in beweging te zetten.
Lieke merkte bijvoorbeeld dat ze regelmatig at zonder dat ze daar echt bewust voor gekozen had. Niet omdat ze enorme hoeveelheden at, maar omdat eten op bepaalde momenten bijna automatisch onderdeel van haar dag was geworden. Even iets pakken wanneer ze thuiskwam, iets lekkers wanneer ze moe was of gedachteloos blijven eten terwijl ze televisie keek.
Voorheen kon ze zichzelf daar behoorlijk om veroordelen.
Ze vond dat ze meer discipline moest hebben.
Maar gaandeweg begon ze het anders te bekijken. Ze ontdekte dat achter sommige eetmomenten helemaal geen echte honger zat. Soms was ze moe. Soms had ze behoefte aan ontspanning. Soms was haar hoofd gewoon vol en was eten een gemakkelijke manier geworden om even niet te hoeven voelen wat er allemaal speelde.
Dat inzicht alleen al gaf haar meer ruimte.
Want wanneer je begrijpt waarom je iets doet, hoef je jezelf niet langer alleen maar streng toe te spreken.
Langzaam begon Lieke daarom andere keuzes te maken. Niet vanuit het gevoel dat ze op dieet was en allerlei dingen niet mocht, maar vanuit een steeds sterker wordend gevoel van: Wat heb ik nu eigenlijk nodig?
Dat klinkt misschien als een klein verschil, maar voor haar voelde het groot.
Een avond waarop ze vroeger automatisch iets lekkers had gepakt, kon ze nu soms gewoon een kop thee maken en op de bank gaan zitten. Niet omdat ze zichzelf iets ontzegde, maar omdat ze merkte dat ze eigenlijk behoefte had aan rust.
En op een ander moment kon ze juist wel iets lekkers nemen.
Ook dat mocht.
Het verschil was dat ze steeds vaker zelf de keuze maakte, in plaats van dat de gewoonte voor haar koos.
Dat gaf haar vertrouwen.
Ze begon bovendien te merken dat haar gedachten rondom eten rustiger werden. Waar ze vroeger na een minder goede keuze gemakkelijk kon denken dat de dag toch al verpest was, kon ze nu veel gemakkelijker doorgaan met haar dag. Eén moment hoefde niet meer te bepalen wat ze daarna allemaal zou eten.
Er hoefde niets gecompenseerd te worden.
Er hoefde geen nieuwe start op maandag te komen.
Er was alleen het volgende moment waarin ze opnieuw kon kiezen.
Dat maakte het traject voor Lieke uiteindelijk heel anders dan de diëten die ze eerder had gevolgd. Ze was niet voortdurend bezig met volhouden. Ze was bezig met veranderen.
En juist doordat ze minder het gevoel had dat ze zichzelf moest tegenhouden, ontstond er steeds meer vanzelfsprekendheid in haar keuzes.
Ze merkte dat ze beter naar haar lichaam luisterde. Dat ze eerder genoeg had. Dat ze niet meer automatisch alles hoefde op te eten omdat het er nu eenmaal lag. En ook dat ze veel minder streng voor zichzelf was wanneer iets een keer anders liep dan gepland.
Het mooie was dat deze veranderingen niet alleen zichtbaar werden in haar eetgedrag. Lieke begon zich ook anders te voelen.
Ze kreeg meer vertrouwen in zichzelf.
Niet het vertrouwen van: Ik ga dit perfect doen.
Maar het veel rustigere vertrouwen van: Ik kan dit.
En misschien was dat wel de grootste verandering.
Want jarenlang had ze gedacht dat afvallen vooral betekende dat ze zichzelf beter moest kunnen beheersen. Tijdens het online traject ontdekte ze dat het juist veel gemakkelijker kan worden wanneer je jezelf beter leert begrijpen.
Ze hoefde niet sterker te zijn dan haar behoefte aan eten.
Ze hoefde alleen steeds beter te leren luisteren naar wat er werkelijk onder die behoefte zat.
Achteraf keek ze met een beetje verbazing terug op haar eerste twijfel. Ze had vooraf gedacht dat ze misschien vooral bezig zou zijn met afvallen, maar uiteindelijk bleek de rust die ontstond minstens zo belangrijk.
Zoals Lieke het zelf zo mooi verwoordde:
“Het bijzondere is dat ik niet het gevoel heb dat ik dit allemaal moet volhouden. Na die eerste sessies merkte ik al echt het verschil. Daardoor minder werd, waardoor ik mezelf weer terugvond.”
Voor Lieke was het online traject daardoor niet alleen een manier om haar gewicht te veranderen. Het werd vooral een manier om weer dichter bij zichzelf te komen en keuzes te maken die niet voortkwamen uit streng zijn, moeten of opnieuw beginnen, maar uit rust en vertrouwen.
En misschien is dat uiteindelijk wel de meest waardevolle verandering.
Dat je op een dag merkt dat je niet meer voortdurend tegen jezelf hoeft te vechten.
Dat je gewoon verder kunt.
Dat je kunt kiezen.
En dat je jezelf daarin steeds een beetje meer terugvindt.
Reactie plaatsen
Reacties