Eva

Het verhaal van Eva.

Soms komt iemand binnen met een vraag die eigenlijk al jaren in stilte met hem of haar meeloopt. Niet altijd als een duidelijk probleem, maar eerder als een gevoel dat steeds opnieuw opduikt, op momenten waarop je het niet helemaal verwacht. Zo kwam ook Eva, een vrouw van midden dertig, op een middag mijn praktijk binnen. Ze werkte als fysiotherapeut, had een druk leven, een fijne relatie en eigenlijk alles wat ze rationeel gezien nodig had om zich goed te voelen. En toch was er iets dat haar al zo lang bezighield dat ze uiteindelijk besloot om er toch naar te kijken.

Ze vertelde dat ze al haar hele leven een sterk gevoel van verantwoordelijkheid droeg. Niet op een manier die anderen meteen zouden opmerken, maar meer als een innerlijke druk die ze voortdurend voelde. Alsof ze altijd degene moest zijn die alles bij elkaar hield, degene die moest zorgen dat het goed ging met anderen. In haar werk merkte ze dat het haar soms uitputte. In relaties merkte ze dat ze het moeilijk vond om grenzen te voelen. En ergens diep vanbinnen was er steeds die gedachte: als ik niet oplet, gaat er iets mis.

Wat haar vooral verbaasde, was dat ze niet goed kon herleiden waar dat gevoel vandaan kwam. Haar jeugd was warm en stabiel geweest. Haar ouders waren liefdevol, haar omgeving veilig. En toch voelde haar lichaam zich vaak gespannen, alsof het altijd een beetje op de uitkijk stond.

Tijdens ons eerste gesprek spraken we rustig over hoe regressiewerk werkt. Niet als een zoektocht naar spectaculaire beelden of indrukwekkende verhalen, maar als een manier om het onderbewustzijn ruimte te geven om te laten zien wat op dat moment gezien wil worden. Soms komt er een herinnering naar voren die symbolisch is, soms een gevoel of een innerlijke indruk. Het gaat niet zozeer om het “bewijs” van een vorig leven, maar om het begrijpen van de emotionele lagen die nog ergens in het systeem aanwezig kunnen zijn.

Eva gaf aan dat ze zich er eigenlijk heel rustig bij voelde. Ze had geen specifieke verwachting, alleen een nieuwsgierigheid naar wat haar innerlijke wereld misschien wilde laten zien.

Tijdens de eerste sessie zakte ze vrij snel in een diepe, ontspannen trance. Haar ademhaling werd rustiger en haar aandacht begon zich vanzelf naar binnen te richten, zoals dat vaak gebeurt wanneer het denken even op de achtergrond raakt. En ergens in die stilte begon er iets naar voren te komen.

In het begin was het nog vaag. Een gevoel van een andere tijd. Een andere omgeving. Ze beschreef een landschap dat open en wijds voelde, met eenvoudige huizen en een kleine gemeenschap waarin iedereen elkaar kende. En langzaam werd duidelijk dat ze daar een rol had waarin veel mensen op haar vertrouwden. Ze voelde zichzelf als iemand die zorg droeg voor anderen, iemand bij wie mensen kwamen voor advies of hulp.

Terwijl ze dat beschreef, merkte ze ook een bepaalde zwaarte in haar lichaam. Niet overweldigend, maar wel herkenbaar. Alsof het systeem zich iets herinnerde dat ooit belangrijk was geweest.

En toen kwam er een moment waarop ze ineens besefte dat ze in dat leven verantwoordelijk was geweest voor een groep mensen tijdens een periode van ziekte. Veel mensen waren afhankelijk van haar beslissingen. En ondanks dat ze haar best had gedaan, was er iemand gestorven waarvan ze altijd had gevoeld dat ze hem had moeten kunnen redden.

Wat op dat moment zichtbaar werd, was niet zozeer het verlies zelf, maar het besluit dat haar ziel daar had genomen. In dat leven had ze onbewust een overtuiging gevormd: dat ze altijd verantwoordelijk moest zijn, dat ze altijd moest opletten, dat het gevaarlijk was om los te laten.

Toen Eva dit besefte, veranderde er iets in haar houding. Ze bleef ernaar kijken vanuit een rustige afstand, alsof ze naar een oud verhaal keek dat ooit betekenisvol was geweest, maar dat nu gezien mocht worden met de wijsheid van vandaag.

In de sessie ontstond langzaam een nieuw perspectief. Ze kon voelen hoeveel zorg en toewijding ze in dat leven had gegeven. Ze kon zien dat ze had gehandeld vanuit liefde, niet vanuit tekort. En ergens in dat besef begon de zwaarte die ze al zo lang droeg een beetje te verzachten.

In de weken na die eerste sessie merkte Eva subtiele veranderingen. Ze voelde zich rustiger in haar werk, alsof de druk om alles perfect te moeten doen iets minder sterk was. Ze begon vaker te merken wanneer ze moe was en durfde dan ook eerder rust te nemen, zonder dat er meteen een schuldgevoel ontstond.

Tijdens de tweede sessie werd het beeld van dat leven opnieuw zichtbaar, maar dit keer voelde het anders. Het was alsof haar systeem het verhaal nu kon afronden. Ze kon symbolisch afscheid nemen van de verantwoordelijkheid die ze toen had gedragen en erkennen dat dat hoofdstuk voltooid was.

Wat bijzonder was, was dat ze aan het einde van de sessie een heel helder gevoel had dat ze nu vrij was om haar leven anders te ervaren. Niet meer vanuit die oude innerlijke druk, maar vanuit een rustiger vertrouwen dat niet alles van haar afhankelijk was.

Een paar maanden later vertelde ze dat haar partner had opgemerkt dat ze veranderd was. Niet dramatisch, maar subtiel. Ze lachte vaker, voelde zich minder snel gespannen en kon dingen die vroeger veel energie kostten nu makkelijker loslaten.

Toen ze dat vertelde, glimlachte ze even en zei: “Het voelt alsof mijn lichaam eindelijk begrijpt dat dat verhaal voorbij is.”

En misschien is dat wel precies wat regressiewerk soms kan doen. Niet door spectaculaire herinneringen te laten zien, maar door een oud innerlijk hoofdstuk eindelijk zichtbaar te maken. Wanneer dat gebeurt, kan het systeem begrijpen dat het verleden niet langer het heden hoeft te sturen.

En precies daar ontstaat vaak iets heel waardevols.

Rust.

Alsof er ergens diep vanbinnen een ruimte vrijkomt waarin je opnieuw kunt voelen dat dit leven van jou is, hier en nu.