Sanne

Het verhaal van Sanne

Sanne kwam bij mij omdat ze zich al lange tijd moe voelde.

Niet het soort moe dat je oplost met een goede nacht slaap, maar een diepere vermoeidheid. Alsof haar systeem voortdurend “aan” stond. Haar hoofd werkte altijd door, gedachten volgden elkaar in hoog tempo op en ze voelde alles wat er om haar heen gebeurde.

In gezelschap kon ze vrolijk en betrokken zijn, maar daarna was ze vaak helemaal leeg. Soms moest ze zich even terugtrekken om weer bij te komen, omdat de prikkels van gesprekken, emoties en energieën van anderen haar volledig konden uitputten.

Ze had al veel geprobeerd. Meditatie, ademhalingsoefeningen, mindfulness. En ergens hielp dat ook wel een beetje, maar toch bleef er een gevoel bestaan dat ze niet helemaal in haar lichaam zat. Alsof een deel van haar voortdurend “boven” bleef hangen.

Tijdens onze eerste sessies gebeurde er iets interessants.

Niet doordat we hard gingen werken, maar juist doordat we vertraagden.

Langzaam begon haar lichaam weer een plek te worden waar ze zich veilig kon voelen. Ze ontdekte hoe het was om niet alleen te begrijpen wat er in haar gebeurde, maar het ook werkelijk te voelen in haar lijf.

Na een paar sessies vertelde ze dat er iets subtiels was veranderd. Ze merkte dat ze minder snel leegliep in contact met anderen. Haar adem werd rustiger en haar lichaam voelde steviger, alsof ze letterlijk meer gewicht had gekregen in zichzelf.

En misschien nog wel het belangrijkste: haar hoofd werd stiller.

Niet omdat ze haar gedachten probeerde te stoppen, maar omdat haar lichaam weer meedeed.

Aan het einde van het traject zei ze iets wat ik vaker hoor van mensen die weer gegrond raken:

“Het voelt alsof ik eindelijk echt hier ben.”

Niet zwevend.
Niet overprikkeld.
Maar aanwezig.

In haar eigen lichaam.